موسیقی شناسی از زمانی که به عنوان شاخه ای از دانش ها به طور مستقل اعلام موجودیت کرد گرایشی درون جویانه (Immanantiste) به خود گرفت. موسیقی شناسان نیز مانند زبانشناسانی که ایده «معنی در داخل متن است» را پذیرفته اند  (1)، به تجزیه و تحلیل متن موسیقی پرداختند. ویژگی دیگری که موسیقی دارد و معنی شناسی موسیقی را از معنی شناسی زبان پیچیده تر می سازد آمیختگی موسیقی با دیگر هنرها است. موسیقی به طور طبیعی با اسطوره، تاریخ، ادبیات، شعر، نمایش و رقص در هم تنیده شده است. به همین جهت در بعضی از فرهنگ ها واژه ای مستقل برای مفهوم موسیقی وجود ندارد و موسیقی را منفک از آیین، شعر، نمایش و مظاهر و مصادیق آن تصور نمی کنند. به همین علت در بسیاری از فرهنگ ها تفکیک حوزه خاص مورد مطالعه موسیقی شناسی مقدور نیست. لیکن در حوزه اروپای غربی برای بنیان شاخه ای مستقل از دانش (موسیقی شناسی) سعی در ساختن موضوع مطالعاتی خاصی با عنوان موسیقی کردند. لذا مطالعه «پدیده صوتی» یا به عبارتی وجه قابل دریافت عینی آن، محدوده موسیقی شناسی را تشکیل داد.

اتنوموزیکولوژی یا شناخت موسیقی اقوام و ملل، گرایش علمی مشترکی بین موزیکولوژی(موسیقی‏شناسی) و اتنولوژی(انسان شناسی )است.این رشته همچون‏ رشته‏های دیگر علمی که در غرب شکل گرفته‏اند تعریفی‏ غرب‏مدار از موضوع خود ارائه می‏دهد که آن«بررسی‏ موسیقی اقوام غیرغربی»است؛ولی شاید برای محقق‏ غیرغربی بتوان این تعریف را به«بررسی موسیقی نواحی و مناطق،که خارج از حوزه موسیقی رسمی کشور هستند» تعبیر کرد.
هرچنداتنوموزیکولوژی به معنای خاص؛نیاز به‏ اطلاعات پایه در موزیکولوژی دارد ولی همانگونه که در این‏ گزارش خواهیم دید بسیاری از حوزه‏های پژوهشی در اتنوموزیکولوژی وجود دارند که الزاما داشتن اطلاعات فنی‏ زیادی را در قلمرو موزیکولوژی ایجاب نمی‏کنند.

جشن و موسیقی شبیه به هم‏اند.هر دو براساس طرحی کلی که اجازه بداهه‏پردازی در یک چارچوب‏ از پیش تعیین شده را می‏دهد"اجرا"می‏شوند.هر دو نقاط اوج و فرود و نقاط تنش و آرامش دارند و در زمان رخ می‏دهند.در ضمن،جشن،به عنوان محل عالی ارایه و اجرای موسیقی،یک کنسرواتوار موسیقی به حساب می‏آید.جشن به کمک موسیقی به بسیج عمومی دست می‏زند و با تقسیم زمان بر اجتماعیت،تمایزها و تقسیم‏های اجتماعی که در بطن این اجتماعیت است،تأکید می‏کند.موسیقی و جشن در فرهنگ‏های ایرانی،چه کشور ایران و چه حوزه  فرهنگی ایرانی شامل ازبکستان،تاجیکستان، افغانستان و جمهوری آذربایجان،در بسیاری موارد ویژگی‏های فوق را به نمایش می‏گذارند.